Sanki içimde esen bir rüzgar vardı eskiden,sözleri savururdu göğe, her harf bir dua olurdu bir yerlerde kendime. Ama şimdi,sessizlik sardı satir aralarınıKalem elimde,ama elimde değil ruhum. Bazen yıldızlar bile görünmez olur, gökyüzü hâlâ oradayken…Ben de biliyorum, ilhamım kaydolmadı, sadece küstü biraz Belki bir şiirle barışır, belki bir kahve buğusunda döner, ya dabir ağacın gölgesinde beni … İlhamın Suskunluğu okumayı sürdür